Good Enough, Fernweh, 32elephants & Pluto The Racer
Musicon Den Haag – vrijdagavond 14 Augustus.
Het is zo’n avond waarop je eigenlijk al buiten begint te zweten voordat de eerste gitaar heeft geklonken. Augustus laat zich van zijn heetste kant zien maar binnen in Musicon is het redelijk koel.
Vier bands staan klaar. Vier verschillende geluiden. Van punkrock en poppunk tot shoegaze, noise, emo, post-hardcore en hardcore. En naarmate de avond vordert, loopt niet alleen de temperatuur verder op, maar ook het volume.
Musicon vormt het decor voor een avond waarop jonge, energieke bands laten horen dat de alternatieve muziekscene nog lang niet is uitgeblust.
Integendeel.
Vanavond gaat het dak eraf.
Good Enough – een eerste keer om niet snel te vergeten
De avond begint met Good Enough en dat maakt het meteen bijzonder. Voor de band is dit namelijk het allereerste optreden.
Een debuutoptreden brengt altijd iets met zich mee. Een beetje spanning, een beetje zoeken naar de juiste vorm en vooral de vraag: hoe voelt het wanneer de nummers die je normaal in een repetitieruimte speelt ineens voor een echt publiek klinken?
Bij Good Enough duurt het niet lang voordat die spanning naar de achtergrond verdwijnt.
De band combineert punkrock en poppunk met melodieuze, catchy rocksongs. Geen ingewikkelde constructies, maar nummers die lekker direct binnenkomen.
En dat is precies wat punk nodig heeft.
Geen bullshit. Gewoon spelen.
De gitaren staan stevig, de drums rammen lekker door en gedurende de set zie je het vertrouwen groeien. De eerste nummers voelen nog een beetje als aftasten, maar daarna komt de ontspanning.
De band begint zichtbaar plezier te krijgen in het moment.
En dat werkt aanstekelijk.
Is alles meteen perfect? Natuurlijk niet.
Maar dat hoeft ook helemaal niet.
Dit is hun eerste show. Juist de kleine rafelrandjes maken zo’n debuut interessant. Je kijkt naar een band die nog aan het bouwen is en die zijn eigen vorm verder moet ontdekken.
Maar de basis is er absoluut.
Good Enough heeft vanavond niet alleen zijn eerste optreden gespeeld.
De band heeft zichzelf voorgesteld.
Fernweh – kopje onder in een muur van geluid
Na de punkrock van Good Enough verandert de sfeer behoorlijk.
Fernweh neemt het podium over en trekt de zaal een compleet andere wereld in.
Shoegaze, postpunk en noise vormen de ingrediënten. De energie verdwijnt niet, maar verandert van vorm.
Waar Good Enough vooral direct en recht voor zijn raap was, zoekt Fernweh meer de sfeer op.
De gitaren stapelen zich op.
Lagen van geluid schuiven over elkaar heen. Ruis en melodie lopen door elkaar en langzaam ontstaat er een donkere, bijna hypnotiserende sfeer.
Buiten is het bloedheet.
Binnen wordt het alleen maar warmer.
Maar Fernweh lijkt daar maling aan te hebben.
De zaal verandert even in een soort klankbad waarin je jezelf kunt verliezen. Geen opgejaagd tempo, geen constante poppunkhooks, maar een muur van gitaren en noise die steeds verder om je heen wordt gebouwd en de sferische zang die het geheel aan elkaar lijmt.
En juist die afwisseling werkt uitstekend.
Fernweh bewijst dat hard niet altijd snel hoeft te zijn.
Soms kan een muur van geluid minstens zo hard binnenkomen.
32elephants – rauw, emotioneel en recht voor zijn raap
Na de atmosferische trip van Fernweh is het tijd om het gaspedaal weer flink in te trappen.
32elephants uit Amsterdam neemt het podium over.
32elephants zoekt duidelijk de rauwe kant van emo en post-hardcore op. De melodieuze gitaren geven de nummers een herkenbare emotionele lading, maar daaronder ligt voortdurend een flinke dosis agressie.
En dat hoor je.
De gitaren snijden door de zaal, de drums geven de nummers een stevige schop vooruit en de band weet emoties niet alleen uit te spreken, maar vooral uit te schreeuwen.
Het mooie aan 32elephants is de afwisseling.
Het ene moment hangt er bijna iets kwetsbaars in de zaal, om vervolgens compleet open te barsten.
Dat is emo zoals ik het graag hoor: niet zeuren in een hoekje, maar je emoties met een versterker van honderd watt de zaal in slingeren.
De invloeden uit de jaren 90 zijn duidelijk aanwezig, maar het klinkt nergens alsof de band simpelweg een oude plaat probeert na te spelen.
Dit is hun eigen vertaling.
Rauw.
Melodieus.
En vooral: live staat het als een huis.
En terwijl buiten de augustusnacht langzaam valt, begint binnen de temperatuur inmiddels gevaarlijke vormen aan te nemen.
Niet dat iemand daar wakker van ligt.
Pluto The Racer – gas erop tot de laatste seconde
En dan is het tijd voor de afsluiter.
Pluto The Racer komt uit Hannover en heeft duidelijk niet de bedoeling om de avond rustig uit te zwaaien.
Integendeel.
Gas erop.
De band gooit melodische poppunk, hardcore, emo en punk zonder pardon door elkaar. Het ene moment staat er een catchy melodie als een haak in je hoofd, het volgende moment vliegt de boel volledig uit de bocht.
En precies dat maakt Pluto The Racer zo lekker onvoorspelbaar.
De gitaren klinken strak, de drums staan voortdurend op het gaspedaal en de nummers hebben genoeg hooks om te blijven hangen maar vergis je niet. Pluto The Racer heeft een duidelijk hardcorehart en dat voel je vanaf het podium de zaal in komen.
Na drie bands en een inmiddels bijna tropische temperatuur in Musicon is het laatste wat je verwacht een band die nog een tandje bijschakelt.
Maar dat is precies wat er gebeurt.
Dit is muziek waarbij je eigenlijk maar twee keuzes hebt:
meedoen of achteraan blijven staan.
En eerlijk gezegd zou ik voor het eerste kiezen.
Pluto The Racer sluit de avond af zoals het hoort: hard, snel, energiek en zonder ook maar een moment gas terug te nemen.
Buiten is het een zwoele augustusavond.
Binnen voelt het inmiddels alsof de zomer rechtstreeks uit de versterkers komt.
Vier bands, één bloedhete avond
Wat mij betreft is dit precies waarom ik graag naar dit soort avonden ga.
Geen enorme headliners.
Geen stadionproductie.
Geen lichtshow waar je een zonnebril voor nodig hebt.
Gewoon bands die willen spelen en publiek dat bereid is zich te laten verrassen.
Good Enough begint hier aan zijn muzikale avontuur en laat meteen zien dat er potentie genoeg is.
Fernweh trekt de zaal een donkere, atmosferische wereld in.
32elephants laat horen dat emo nog steeds kan raken én hard kan zijn.
En Pluto The Racer zet als afsluiter de hele boel nog één keer volledig op scherp.
Vier bands.
Vier verschillende smaken.
Eén gemeenschappelijke deler:
LIVE MUZIEK.
En daar draait het uiteindelijk allemaal om.
Je kunt thuis naar Spotify luisteren. Je kunt een koptelefoon opzetten. Je kunt een videoclip bekijken.
Maar niets haalt het bij een donkere zaal, een paar honderd watt aan versterkers, een drummer die volledig losgaat en een band die voor je neus alles geeft wat erin zit.
Musicon heeft vanavond weer precies gedaan waarvoor een zaal als deze bedoeld is: bands een podium geven, publiek laten ontdekken wat er onder de oppervlakte van de muziek leeft en ondertussen gewoon ouderwets veel herrie maken.
De temperatuur was hoog.
Het volume nog hoger.
En de energie misschien wel het hoogst van allemaal.
Zo hoort een live-avond te zijn.
En eerlijk?
Daar mag de zomer nog wel even mee doorgaan.
"LET'S GET LIVE" 
Plaats een reactie